ترجيعى در مناجات حضرت سيّد سجّاد احداث نمىشده سقّايان توقّف نمىكرده اند در شنيدن صوت آن حضرت . « إنّ عليّ بن الحُسَين عليهما السلام كانَ يقرا الْقُرآنَ فَرَبَّما مَرَّ بِه المارُّ فَصَعِقَ مِنْ حُسْنِ صَوْته و . . . » و تا كيفيّتى در صوت حضرت پيدا نمىشده چه طور مىشود كه شخص مرور كننده از شنيدن صداى قرآن آن جناب صيحه بزند ، معلوم است كه قرائت و مناجات حضرت مثل صحبت يوميّه نبوده است و الَّا مىبايست كه از مطلق كلمات يوميّهء حضرت مردم صيحه زده و غشّ كرده باشند . و در اين زمان كدام صوت است كه انسان از شنيدنش صيحه زند و از حالت طبيعى بيرون رود و لو هر اندازه غنايش گيرنده باشد ؟ و حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم در قرائت حمد و سوره در صلات به اندازهء طاقت بشرى تلاوت مىفرمودند كه اگر از آن حدّ مىگذشت و بيشتر بر كيفيّت صوت افزوده مىشد مأمومين طاقت نمىآوردند و به غشّ منتهى مىشد . و در صدر اوّل اشخاص خوش حنجره قرآن تلاوت مىكردند ، چه بسا از عوام عرب ، شيفتهء صوت قرآن شده اسلام قبول مىكرد ! كسى كه در تواريخ و اخبار احاطه داشته باشد ، عرض بنده را خوب ملتفت مىشود و چه بسا اين معجزهء بزرگ اگر با صوت كريه قرائت شود ، انسان از شنيدنش منزجر مىشود ! گر تو قرآن بدين نمط خوانى ببرى رونقِ مسلمانى ! چه بسا اشعار خيلى بلندِ عالى را به صورت زشتِ كريه بخوانند [ كه ] ابداً رونق نيابد . و چه بسا كلمات مهمله را به يك آهنگ خوش و حنجره و لهجهء لطيفى ادا كنند [ ولى ] انسان از شنيدنش مسرور [ گردد ] و به استماع ميل كند . در كربلاى معلَّا روز عيد رمضان ، در مسجد صحن مطهّر ، جمعى از اهل تسنّن سورهء مباركهء « الرّحمن » را تلاوت مىكردند و من در گوشه اى ايستاده